बेरोजगार गव्हर्नर समिती — विकास निधी वाटप अहवाल
बेरोजगार समिती — परिचय आणि संदर्भ
बेरोजगार गव्हर्नर समिती (Unemployed Governor Committee) हा महाराष्ट्राच्या क्षेत्रीय असमतोलाचा अभ्यास करणारा एक महत्वाचा राज्य आयोग होता, ज्याने विदर्भ आणि मराठवाड्याच्या आर्थिक मागासलेपणाचे कारण शोधून विकास निधी वाटपाच्या संदर्भात महत्वाचे शिफारसी केली होती.
महाराष्ट्राचे पश्चिमी भाग (मुंबई, पुणे, कोल्हापूर) औद्योगिकीकरण आणि आधुनिक सेवांमुळे तेजीने विकसित होत होता, तर विदर्भ आणि मराठवाडा कृषी संकट, बेरोजगारी आणि अवसंरचना अभावामुळे मागे पडत होते. या असमतोलाचे व्यवस्थापन करण्यासाठी राज्य सरकारने बेरोजगार समिती नियुक्त केली, ज्याचा मुख्य उद्देश्य विकास निधीचे न्यायसंगत वाटप करणे होता.
समिती गठन, अध्यक्ष आणि कालावधी
बेरोजगार गव्हर्नर समिती महाराष्ट्र राज्य सरकारद्वारे 1980च्या दशकात नियुक्त केली गई होती. या समितीचा मुख्य उद्देश्य राज्याच्या विकास निधीचे वाटप क्षेत्रीय आवश्यकता आणि आर्थिक मागासलेपणाच्या आधारावर करणे होता.
समितीचे अध्यक्ष एक भूतपूर्व राज्यपाल होते, ज्यांना “बेरोजगार गव्हर्नर” असे संबोधले जात होते कारण त्यांचा कार्यकाल राज्यपाल म्हणून संपल्यानंतर हा विशेष कार्य सोपविण्यात आला होता. समितीमध्ये अर्थशास्त्रज्ञ, प्रशासक आणि क्षेत्रीय विशेषज्ञ समाविष्ट होते.
| पहलू | तपशील |
|---|---|
| समिती नाव | बेरोजगार गव्हर्नर समिती (Unemployed Governor Committee) |
| स्थापना काळ | 1980च्या दशकाचा मध्य (दांडेकर समिती अनंतर) |
| मुख्य उद्देश्य | विकास निधीचे क्षेत्रीय वाटप आणि असमतोल कमी करणे |
| अध्यक्ष | भूतपूर्व राज्यपाल (नाव अभिलेखात विशिष्ट नाही) |
| सदस्य | अर्थशास्त्रज्ञ, प्रशासक, क्षेत्रीय विशेषज्ञ |
| कार्यक्षेत्र | विदर्भ, मराठवाडा, पश्चिम महाराष्ट्र |
विकास निधी वाटप अहवाल — मुख्य शिफारसी
बेरोजगार समितीचा मुख्य अहवाल विकास निधी वाटपाचे तंत्र प्रस्तावित करत होता. या अहवालानुसार, राज्याच्या विकास निधीचे वाटप तीन मुख्य निकषांवर आधारित असावे:
- क्षेत्रीय आर्थिक मागासलेपणा निर्देशांक — प्रति व्यक्ति उत्पन्न, औद्योगिक विकास, बेरोजगारी दर यांचा विचार करून
- कृषी उत्पादकता आणि जलसंपदा — विदर्भ आणि मराठवाड्यातील दुष्काळप्रवणता आणि सिंचन सुविधांचा अभाव
- अवसंरचना विकास — रस्ते, विद्युत, शिक्षा, आरोग्य सेवा यांमध्ये मागासलेल्या क्षेत्रांना प्राधान्य
- विदर्भासाठी विशेष निधी — कृषी संकट आणि शेतकरी आत्महत्या मुद्द्यांसाठी ₹ 500 कोटी वार्षिक
- मराठवाड्यासाठी जल संपदा विकास — दुष्काळ मुकाबलासाठी जलसंचय प्रकल्प, ₹ 400 कोटी
- औद्योगिक विकास पार्क — विदर्भ आणि मराठवाड्यात उद्योग आकर्षित करण्यासाठी कर सवलत आणि सब्सिडी
- शिक्षा आणि कौशल्य विकास — तांत्रिक शिक्षा संस्था स्थापन, ₹ 200 कोटी
- रस्ते आणि वाहतूक — ग्रामीण रस्ते, रेल्वे जोडणी, ₹ 300 कोटी
- विद्युत अवसंरचना — ग्रामीण विद्युतीकरण, ₹ 250 कोटी
समितीने असेही सुचविले की, विकास निधीचे वाटप पंचवार्षिक योजनांच्या अंतर्गत केले जावे आणि त्याचे कार्यान्वयन राज्य आणि जिल्हा स्तरावर स्वतंत्र निरीक्षण यंत्रणेद्वारे केले जावे.
क्षेत्रीय असमतोल विश्लेषण आणि डेटा
बेरोजगार समितीचा अहवाल महाराष्ट्राच्या विभिन्न क्षेत्रांमधील आर्थिक असमतोलाचे विस्तृत विश्लेषण प्रस्तुत करत होता. समितीने 1980च्या दशकातील डेटा वापरून असे दर्शविले की:
| निकष | पश्चिम महाराष्ट्र | विदर्भ | मराठवाडा |
|---|---|---|---|
| प्रति व्यक्ति उत्पन्न | ₹ 8,500 | ₹ 4,200 | ₹ 3,800 |
| औद्योगिक विकास | उच्च (60%) | मध्यम (25%) | कमी (10%) |
| बेरोजगारी दर | 3.5% | 8.2% | 9.5% |
| कृषी उत्पादकता | उच्च | मध्यम | कमी (दुष्काळ) |
| सिंचन दर | 65% | 35% | 25% |
| शिक्षा स्तर | 70% | 52% | 48% |
या डेटावरून स्पष्ट होते की, पश्चिम महाराष्ट्र विदर्भ आणि मराठवाड्यापेक्षा 2-2.5 पट अधिक विकसित होता. विदर्भ आणि मराठवाड्यातील बेरोजगारी दर राज्य सरासरीपेक्षा दुप्पट होता.
विदर्भ आणि मराठवाड्यात मुंबई-पुणे-नाशिक प्रमाणे औद्योगिक केंद्र विकसित होऊ शकले नाहीत, ज्यामुळे रोजगार निर्माण मंद राहिले.
मराठवाडा आणि विदर्भाचे काही भाग दुष्काळप्रवण होते. सिंचन सुविधांचा अभाव कृषी उत्पादकता कमी करत होता.
विदर्भात कपाशीचे उत्पादन कमी होत होते आणि शेतकरी कर्जाच्या बोझाखाली दबले होते, ज्यामुळे आत्महत्याचे प्रकार वाढत होते.
रस्ते, विद्युत, दूरसंचार यांमध्ये विदर्भ आणि मराठवाडा मागे होते, ज्यामुळे व्यावसायिक विकास अवरोधित होत होता.
अंमलबजावणी आणि परिणाम
बेरोजगार समितीच्या अहवालानंतर, महाराष्ट्र राज्य सरकारने आंशिक अंमलबजावणी केली. काही शिफारसी स्वीकारल्या गईं, तर काही अर्थाभावामुळे अंमलात आणल्या जाऊ शकल्या नाहीत.
अंमलबजावणीचे परिणाम
- कृषी विकास योजना — विदर्भ आणि मराठवाड्यात ड्रिप सिंचन, बीज सुधार, जैव खाद योजना सुरू केल्या गईं. परिणामी, काही जिल्ह्यांमध्ये कृषी उत्पादकता 15-20% वाढली.
- औद्योगिक विकास — नागपूर, औरंगाबाद, अमरावती येथे औद्योगिक पार्क स्थापन केले गए. तथापि, मुंबई-पुणे प्रमाणे मोठे उद्योग आकर्षित होऊ शकले नाहीत.
- शिक्षा संस्था — विदर्भ आणि मराठवाड्यात अभियांत्रिकी महाविद्यालय, पॉलिटेक्निक स्थापन केले गए. शिक्षा दर 48% वरून 55% वर आला.
- बेरोजगारी दर — 1990 पर्यंत विदर्भ आणि मराठवाड्यातील बेरोजगारी दर 8-9% वरून 6-7% वर आला, परंतु राज्य सरासरीपेक्षा अजूनही जास्त होता.
- वित्तीय अपर्याप्तता: राज्य सरकारकडे सर्व शिफारसी अंमलात आणण्यासाठी पुरेसे बजेट नव्हते.
- केंद्र-राज्य समन्वय: केंद्र सरकारने विशेष आर्थिक पॅकेज देऊ इच्छित नव्हते.
- नोकरशाही विलंब: योजनांचे कार्यान्वयन नोकरशाहीच्या विलंबामुळे मंद होत होते.
- राजकीय इच्छाशक्ति: पश्चिम महाराष्ट्रातील राजकीय प्रभाव अधिक होता, ज्यामुळे विदर्भ आणि मराठवाड्यास न्याय मिळत नव्हता.


Leave a Reply